Formula 1 yarış arabaları, her gün yollarda gördüğümüz arabalardan çok farklı, aşırı hızlı araçlardır. Üstü açık, tek kişilik gövdeleri yeni, hafif metallerden yapılır. Çok alçak yapıldıklarından, neredeyse yeri kazır gibi giderler. Gövdesi ve kanatları, tekerlekleri yola sıkıca bastırması için aerodinamik tasarlanmıştır. Büyük çaplı ve geniş tabanlı lastikleri, yüksek hızda yeri daha kusursuzca kavrar. Çok güçlü motorları, bu otomobillere pistte 300 km’nin üstünde hız sağlar. Otomobil yarışçılığında öylesine amansız bir rekabet vardır ki, tasarımcılar, otomobillerine daha iyi dereceler aldıracak buluşları, hemen uygulamaya sokarlar. Yarış arabası, Formula 1 Düzenleme Kurulu’nun koyduğu, otomobilin benzin deposundan alt döşemesine kadar her parçayı kapsayan sıkı kural paketine uymak zorundadır. Yeniliklere ayak uydurabilmek amacıyla bu kurallar her yıl gözden geçirilir. Tasarımcılar, yeni kuralları uygularken, geliştirme çalışmalarıyla da, rakiplerini geçme yarışında da her gün sınanmaktadırlar.

1950 yıllarında küçük otomobiller her zamankinden daha fazla ucuzlamıştı. Kaplumbağa Volkswagen ve Renault “4” öyle ucuzdular ki, milyonlarca satılmışlardı. Onlara benzer daha pek çok marka araba satıldığından kent yollan iyice sıkışmaya başlamış, Londra’da otomobil sayısı ikiye katlanmış, Paris’te trafiğin kısıtlandığı mavi bölgeler oluşturulmuş New York’ta yollardaki tıkanıklığı çözmek için kent içinde dev “ekspres” yollar açılmıştı. Bu yüzden, “hava kabarcıkları”na benzeyen küçücük otomobiller, sözgelimi, İtalyan yapımı Isetta’lar çok geçmeden büyük rağbet görmeye başlamışlardı. Aslında, sağlayacakları yakıt tasarrufu göz önünde tutularak yapılmışlardı ve küçük aileler için bile aşırı küçüktüler. Soruna yanıt, 1959’da yapımına başlanan Morris Mini oldu. Bu çok küçük arabada, dört yetişkin kişiye yer sağlamak için, motor ve çekiş takımının olabildiğince küçük bir yere sığdırılması gerekiyordu. Bu nedenle tasarımcı Alec Issigonis, arabanın motorunu enine yerleştirip, çekişi ön tekerleklere vermişti. Sonuçta, düşüncesi öyle başarılı oldu ki, aşağı yukarı bütün aile otomobilleri aynı plana göre yapılmaya başlandı.

1950 yıllarında, bir dizi yüksek verimli otomobil yaratıldı. İkinci Dünya Savaşı yıllarında benzinin karneye bağlanması, 1950’de artık sona ermiş ve tasarımcılar otomobiller üstünde eskisinden daha hızlı çalışmaya başlamışlardı. Savaş öncesinde yarış arabalarının hızı 220 km’nin üstüne çıkmıştı ama, otomobillerin çoğunun hızı, daha düşüktü. Bununla birlikte, 1950 yıllarının başında Jaguar, Mercedes-Benz gibi büyük firmalar ile Porsche, Aston Martin, Maserati ve Ferrari gibi uzman üreticiler, 220 km hız yapan pahalı spor otomobiller üretmeye koyuluyorlar, hem yolları hem de yarış pistlerini düşünen tasarımcılar, bu tür otomobillere Grand Tourers (GT ‘Büyük Turcular”), adını veriyorlardı. Bunlar 1920 ve 1930 yıllarında yapılmış dev gezi arabalarından çok farklı, küçük, genellikle içi sıkışık ve iki kişilik otomobillerdi. Deniz kıyısında rahatça gezmek için değil, dolambaçlı kent yollarında ürkütücü hızlarla gitmek için yapılmışlardı. Ayrıca çoğu, pistlerde yarış kazanmış ve aynı sonucu yollarda yineleyecek özellikte otomobillerdi. Hatta Mercedes Benz 300SL’in yola uyarlanmış yarışçı ilk örneğine göre oranında daha güçlü yapılmıştı.

Nerede nem ve sıcak varsa, orada yaşayan, ışık için birbirleriyle savaşan bitkiler de vardır. En uzun boylu bitkiler, genellikle en büyük payı alırken, güçlü bir gövde geliştirebilmek için de, büyük enerji harcarlar. Ancak, bazı tırmanıcı bitkiler, pek fazla çaba göstermeden ışıklı ortamda yer alabilmekte öbür bitkilerden daha şanslıdırlar. Üstbitken bitkiler, ağacın gövdesinde, üst dallara ve yapraklara sarılıp, ağaçla birlikte büyür ve gelişirler. Toprakta kökleri yoktur; su ü gereksinmelerini havadan ve yağmurlardan karşılayabilirler. Tırmanıcı bitkilereyse bir destek gerekir ve üç öbekte toplanırlar: Bir bitkinin çevresinde birbirlerine dolanarak büyüyenler; “sülük” denilen dokunmaya duyarlı dokunaçlarıyla temas ettikleri desteğe sarılarak büyüyenler; dallarının sert parçaları, dikenleri, kökleri ve tüyleriyle bir desteğe tutunarak büyüyenler..

Bitkiler, düşmanlarına karşı, hayvanlar gibi davranamazlar; korunmak için özel silahlar ve yöntemler geliştirmişlerdir. Bitkinin başlıca düşmanı bitkilerle beslenen hayvanlardır; bitki besisuyunu emen yada rastladıkları çiğneyen çok küçük böceklerden tutun da, bütün bitkiyi yiyen büyük memelilere kadar. Pek çok bitkinin yaprakları, küçük düşmanlara karşı, iğneler, dikenler, ısırgan tüyler de dahil, özel silahlarla donanmıştır. Son bir savunma aracı olarak da pek çok bitkinin hücreleri, yenildiğinde lezzetsiz kalan kimyasal madde içerir. Bu tür bitkiyi tadan bir hayvan, bu kötü deneyi bir daha yaşamak istemez.