Çiçeklerin büyüleyici biçimleri ve parlak renkleri, milyonlarca yıldır, çok küçük çiçektozu tanelerinin, bir çiçekten öbürüne taşınmasıyla, evrimleşmiştir. Döllenmenin gerçekleşmesi ve tohumun üretilebilmesi için, çiçektozu tanelerinin, başçıklardan, dişicik başlarına taşınması gerekir. Bazı bitkiler kendilerini tozlaştırabilmekte (öz-tozlaşma), pek çoğu da, türlerindeki öbür bitkilerden gelen çiçektozlarıyla (karşılıklı ya da çapraz) tozlaşmaktadır. Çiçektozunun, rüzgar ya da suyla taşınmasıyla da tozlaşma gerçekleşebilir. Ancak, tozlaşmayı sağlayan en önemli aracılar, böceklerdir. Bitkiler, çiçeklerinin parlak renkleriyle ve balözü biçimindeki besinleriyle böcekleri çeker. Başçıklardaki çiçektozları, beslenmek için çiçeğe konan böceğin gövdesine (sırtına ya da başına) yapışır. Böcek söz konusu çiçeğe konunca, dişicik başı, ergin ve çiçektozunu kabul etmeye hazır, uygun durumdadır. Çiçekler çoğunlukla balarıları, yabanarıları, süprüntü sinekleri ve kelebekler tarafından tozlaştırılır. Bazı bitkiler fazlasıyla titizdir, tozlaşmaları yalnızca bazı özel böcek türleriyle yapılabilir. Sözgelimi bazı avizeağacı (yucca) türleri, yalnızca, aynı adı taşıyan küçük bir güve tarafından tozlaştırılır; buna karşılık avizeağacı da güveye barınak ve besin sağlar.